Celestial Waste

When we think about beauty we often refer to a higher power (Mother Nature, a supreme being or a deity), something bigger than ourselves.


Human creations are often criticized for their negative impacts. We are in a race to create and consume. And if during this process we encounter problems, destruction and new creations follow to overcome any difficulties in our path. In the meanwhile, the pile of rubbish grows ever larger.


We can bend everything to our will in order to create, but forget that in the end we are insignificant in the grand scheme of things. One day, all that will be left of us will be the traces of our destructive creativity. Nature will take back its rightful place.


But nature basically does the same, if she had the change she would take over everything just like us. Creation and destruction are inseparable and have a very close relationship. In fact, one cannot exist without the other. The residue of destruction is the seed for new creation.




Deze tentoonstelling laat zien dat hoewel creaties van de mensheid mooi kunnen zijn, we bij schoonheid vaak verwijzen naar een hogere macht (Moeder Natuur, een opperwezen of een godheid), iets groters dan wijzelf.


Menselijke creaties worden daarentegen vaak bekritiseerd vanwege hun negatieve bijeffecten. Als we tijdens onze productiviteit problemen veroorzaken, volgen vernietiging en nieuwe creaties op om de het ontstane probleem op te lossen. Ondertussen wordt de stapel afval steeds groter.


We kunnen alles naar onze hand zetten om te creëren, maar vergeten dat we uiteindelijk onbeduidend zijn in het grotere geheel. Op een dag zullen alleen nog maar de sporen van onze destructieve creativiteit overblijven. De natuur zal haar rechtmatige plaats terug innemen. Maar welk recht heeft de natuur? Als ze de kans krijgt doet ze hetzelfde als wij. Creëren en vernietigen!


Creatie en destructie volgen elkaar op en hebben een innige relatie. Ze kunnen niet zonder elkaar bestaan en afval is het residu waaruit telkens iets nieuws ontstaat.

Feddow Claassen

Feddow Claassen (1970) is a visual artist, designer and inventor who lives and works in The Hague in the Netherlands.

Just as there can be several truths in everyday life, Feddow Claassen’s work tells stories that can be interpreted in multiple ways. Feddow enjoys nothing more than provoking discussions. By playing with opposites, such as evolution and religion, or reflections and light, he wants the viewer to question his or her perception of the world. What is the impact of our creations? What do we consider beautiful and why?


“Why do I find something beautiful or intriguing? Sometimes I can become obsessed with something as simple and ordinary as a Billy bookcase from IKEA. It is not the form nor the material that fascinates me, but more the fact that this object connects humanity. Everyone has had a Billy in his or her life and the IKEA catalogue is more widely distributed than the Bible. Does that make the IKEA catalogue as important as the Bible?”


Feddow Claassen (1970) is een beeldend kunstenaar, fotograaf en uitvinder. Hij studeerde fotografie aan de academie voor beeldende kunsten in Den Haag was een paar jaar werkzaam als fotograaf in New York waarna hij zich weer vestigde in Den Haag waar hij zijn atelier heeft.


Na 10 jaar voor verscheidene musea gewerkt te hebben als tentoonstellingsontwerper ging hij zich geheel richten op eigen werk.


Net zoals er in het dagelijks leven meerdere waarheden kunnen zijn, vertelt het werk van Feddow Claassen verhalen die op meerdere manieren geïnterpreteerd kunnen worden. Feddow doet niets liever dan discussies uitlokken. Door te spelen met tegenstellingen, zoals evolutie en religie of reflecties en licht, wil hij dat de kijker zijn of haar perceptie van de wereld in twijfel trekt.


Wat is de impact van onze creaties? Wat vinden we mooi en waarom?


“Waarom vind ik iets mooi of intrigerend? Soms kan ik geobsedeerd raken door zoiets eenvoudigs en gewoons als een Billy-boekenkast van IKEA. Het is niet de vorm of het materiaal dat mij fascineert, maar meer het feit dat dit object de mensheid verbindt. Iedereen heeft wel eens een Billy gehad in zijn of haar leven en de IKEA catalogus is breder verspreid dan de Bijbel. Maakt dat IKEA net zo belangrijk als de Bijbel?”


Ik wil dat mijn werk ideeën samensmelt en verwarring schept bij de kijker. Wat echt is en wat niet Feddow Claassen draait het graag om.

Agniet Snoep

The artwork of Agniet Snoep moves between photography and cinema. Her video-loops pendulate between still life and perpetual movement without any narrative. Associative as dreams can be, refering to urban loneliness and the Paradise Lost.


Agniet Snoep studied at the Rietveld Academy Amsterdam. After graduating her work was shown in Stedelijk Museum Amsterdam, Musée Vodou Straatsburg, Virginia Tech Center for the Arts and Connersmith Gallery in Washington DC, and at Art Scope Basel, Los Angeles Art Show, Contemporary Istanbul, (E)merge Art Fair Washington and New York Photo Festival. From 2017 on, she participated in group exhibitions at Reuten Gallery Amsterdam and Cityscapes Foundation, her work was acquired by AkzoNobel.


Agniet Snoep gebruikt de continue ontwikkeling in camera en montagetechnieken voor haar ‘fotografische videowerken’. Gefascineerd door het grijze gebied tussen film en fotografie, onderzoekt zij kwesties als het (be)grijpen van stilheid in een bewegend beeld. Haar video-loops pendelen tussen stillevens en doorlopende beweging zonder narratief, associatief als in een droom.


Agniet Snoep studeerde aan de Rietveld Academie, Amsterdam. Haar werk is getoond in o.a. het Stedelijk Museum Amsterdam, Musée Vodou Straatsburg, Virginia Tech Center for the Arts en Connersmith Gallery in Washington DC, en op Art Scope Basel, Los Angeles Art Show, Contemporary Istanbul, (E)merge Art Fair Washington en het New York Photo Festival. Vanaf 2017, nam zij deel aan groepsexposities bij Reuten Gallery Amsterdam en Cityscapes Foundation. Haar werk is opgenomen in de kunstcollectie van AkzoNobel.

Work in Progress

Billy golden record

In 1972 NASA sent Voyager I and Voyager II into space each carrying a gold-plated record inscribed with a universal message intended to be understandable for any species imaginable. The records were engraved with images and audio, meant to educate aliens about Earth and the human race. Gold was chosen because it is the only metal that does not corrode ensuring that the data would remain intact for over a billion years.


Now, almost 50 years later the Voyager records have travelled 20 billion kilometres away from Earth with a message we cannot change. Which, should another species ever find it, may be problematic. For instance, greetings in 54 languages may be confusing and even be interpreted as arguing. Also, assuming they work out how to play the audio, it is likely they will try to match the audio to the images that actually in no way, shape or form bear any connection to the sounds they are hearing.


Remembering how as a child, I was obsessed with the whole project and the concept of a universal language explaining who we are, I decided to create my own version of the Golden Record. One with a method of communication more suited for this day and age. A formula I found in IKEA’s iconic wordless assembly instructions; designed to be understood regardless of language, culture, and hopefully species.


The ‘Billy’ bookcase seemed the most logical choice; We have all had a ‘Billy’ at some point in our lives. In fact, a ‘Billy’ bookcase is sold every 5 seconds and the IKEA catalogue is the most distributed book in the world. IKEA is what we are and one of the few things that connects us.

This record displays no Babylonian confusion although the first icon of a person dropping the ‘Billy’ looking very unhappy followed by assembling it into a bookcase is could be seen as almost biblical; first, there was a collapse but after that we built up the world.

What could possibly tell other species more about us?


Paradise lost

"Elsewhere, everything seems desolate and inhospitable, unknown to us and unknown with us.”

These are Eva’s words when she leaves paradise and enters the world. It’s the last scene of Paradise Lost (John Milton).



The domination of man over nature.


Celestial Waste



18.09.2021 t/m 24.10.2021

De Kapel - Ruimte voor kunst